شمارهٔ ۳۶

چشم تو می رود همی از خود و این دل از پیش دل نرود گرش ز پی می برد از نگه ویش دل بتطاول و تلف ماند فرو ز هر طرف غمزه کشد دما دمش طره کشد پیاپیش روزی از آن عقیق لب بوسه نمود دل طلب هی زد و گشت در غضب عقل ز سر شد از هیش رفت و کشید دامن او از کف من بگفتگو روز و شبم به جستجو تا بکف آورم کیش کرد اگر زمن نهان روی چو مهر و شد روان خواست ز پی شود دوان این تن زار چون نیش بود ز نازی ار که وی بوسه ز لب نداد و می ور نه به من نداده کی بوسه بمستی از میش دیده وصال بس صفی فاش و عیان نه مختفی تا بصباح از شبش تا بتموز از دیش باد ز حسن مشربش بر لب من همی لبش غم شکر است غبغبش روح فزا شکر نیش خال تو در مکابره تهمتن است و نادره گیرد باج از کره گر بفرستی از ریش