شمارهٔ ۴۰

می برد دل من بان ترک ختایی چون کنم با شکنج طره اش زور آزمایی چون کنم خواستم جویم میانش بست عقلم را بموی با چنین بیدانشی کشور گشایی چون کنم خال او دیدم پی آن دانه رفتم سوی دام از کمند پرخمش فکر رهایی چون کنم از هواگیری آن گیسو شکستم پر و بال مرغ دامم من بشاهین هوایی چون کنم عشق دریاییست کانجا چاره نبود بر غریق آشنا دروی باین بی دست و پایی چون کنم ما و عجز بینوایی یار و استغنا و ناز تا باستغنای او با بینوایی چون کنم پیش شمع روی او پروانه سان می سوخت جان در شبان وصل تا روز جدایی چون کنم ناله های عاشقی آید زهر بندم چونی گوش جانم بر نغمه چنگی و نانی چون کنم گر نیاید بر بهای باده ام روزی بکار خرقه و سجاده را در تنگنایی چون کنم دلق و تسبیحم بمی شد رهن در کوی مغان با چنین تردامنیها پارسایی چون کنم عاشقانرا دل ز کبر و کبریایی رسته است کبریایی عشق بینم کبریایی چون کنم دل شکست از زلف یارم پر ز غم ساغر ز سنگ استخوان دیگر نگیرد مومیایی چون کنم بنده عشقم نخوانم بعد ازین فرمان عقل از خدایی رسته باشم کد خدایی چون کنم ناصحم گوید صفی می نوش و از زاهد بپوش من بصفوت زاده ام این بی صفایی چون کنم