شمارهٔ ۴۷

خواهم از دیوانگی هر چند بکشم دست من باز در زنجیر گیسویی شوم پابست من گیرم از ساقی نگیرم من بهشیاری شراب چون کنم کز حال گردم زان دو چشم مست من همچو مرغ و ماهی اندر زلف یار افتاده ایم ما و دل او در هزاران دام و درصد شست من گرچه این پیوستگی زایمان و جان ببریدن است مو بمو خواهم دل اندر زلف او پیوست من گر در این صوفی گری دستم نگیرد می فروش باز کی خواهم ز عجب خانقاهی رست من گفته خواهم عیادت کرد از بیمار عشق تا توآیی بر عیادت رفته ام از دست من صد قیامت رفت و برنگرفتیم روزی ز خاک پیش بالای بلندت هرچه گشتم پست من گفته هستی صفی را کرده محروم از وصال روی بنما تا به کلی بگذرم از هست من