شمارهٔ ۴۸

عادت ابروی تست فته در انداختن آفت عالم شدن تیغ به قهر آختن زلف ترا شیوه است دل به بر آویختن روی ترا در خور است دیدن و جان باختن یکتنه خال تراست شکوت غارتگری از طرفی خاستن بر سپهی تاخن ماند گرفتار خار گل که به رویت شکفت گشت زمین گیر سرو پیش تو ز افراختن ز آتش عشق تو جان گر بگذارد رواست نیست در این سوز و تب چاره بگداختن چشم شناسا نداشت هر که به جمعت ندید کوردلان را سزاست دیدن و نشناختن غفلت و نیسان ماست عادت بیچارگی از تو فرامش مباد عادت بنواختن در غلیانم مغی بر در میخانه گفت جان و سر اینجا بناست یکسره درباختن در ره عشق ای صفی این بود اول قدم ز آتش دل سوختن با غم جان ساختن