شمارهٔ ۱۰
ص صغیر اصفهانی
0
Altın Yaprak
به چنگ آرم شبی گر طره جانانه خود را
بپرسم مو به مو حال دل دیوانه خود را
اسیر دانه خال لب یارم من ای زاهد
مکن دام دل من سبحه صددانه خود را
کجا منت کشم از ساقی تا مشفق گردون
که من پر کرده ام از خون دل پیمانه خود را
کسان بندند سد در راه سیل از بیم ویرانی
خلاف من که وقف سیل کردم خانه خود را
مکافات ار نخواهی برمیفکن خانمان از کس
که دارد دوست هر مرغ ضعیفی لانه خود را
چو خواهی رفتن و بگذاشتن افسانه ای از خود
به نیکی در جهان بگذار هان افسانه خود را
سر و کار است هر کس را صغیر آخر بگورستان
چه کم بینی کنون از قصر شه ویرانه خود را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş