شمارهٔ ۱۴

در روی این زمین که تویی صد هزارها پیش از تو بوده اند به شهر و دیارها بر پیکر سپید و سیاه بشر بسی این مهر و ماه تافته لیل و نهارها بس سیم تن مقیم سراهای زرنگار کامروز خفته اند به خاک مزارها بس کاخ منهدم شده بینی ز خون دل اجزای آن پر است ز نقش و نگارها گل سرزند به رنگ رخ گلرخان ز گل رخ زیر گل نهفته ز بس گلعذارها از سروهای ناز مثال سهی قدان گویی زمانه ساخته در جویبارها بس بزم عیش گشت سیه پوش و مطربان دادند جای خود همه بر سوگوارها بس میگسار و ساقی مهوش که هیچ نیست حرفی ز ساقی و اثر از میگسارها یا للعجب که در طلب دو گز کفن باشد همیشه بین بشرگیر و دارها دانند فانی است جهان و برای آن بر پا همی کنند صف کار زارها بس شهریار قادر و سلطان مقتدر رفتند و رفت از کفشان اقتدارها بس کاردان که در عوض پیشرفت کار خود مضمحل شدند در انجام کارها بس شیرگیرها که ز هم شیرشان درید صیادها شدند شکار شکارها شو راستکار و در دو جهان باش رستگار گشتند رستگار چنین رستگارها کن صرف خدمت دگران روزگار خویش با نام نیک زنده بمان روزگارها غافل مشو صغیر ز درها که سفته اند از بهر هوشیاری ما هوشیارها