شمارهٔ ۱۴۷

ص صغیر اصفهانی
0 Altın Yaprak
تنها ستمت بهر من ای ماه جبین است یا با همه بی مهری و آیین تو این است کوتاه نمود از همه جا دست خیالم بالای بلندت که بلای دل و دین است در ظلمت زلف تو دل خضر شود گم از بسکه شکن در شکن و چین سرچین است این زلف سیاه است بر آن روی چو خورشید یا روز به شب کفر باسلام قرین است تا آنکه مگر ره به دهان تو برد دل عمریستکه چون خال لبت گوشه نشین است از کوی خود ای دوست مرانم سوی جنت بی روی توام کی سر فردوس برین است یکذره مرا کار به خورشید فلک نیست خورشید من اینست که بر روی زمین است یکدم نرود عمر که بی غصه نشینم تا رفته غم از دل غم دیگر به کمین است خوش دار صغیر آنچه که پیش آیدت آخر تا چند توان گفت چنانست و چنین است

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.