شمارهٔ ۲۵۷

شاه اورنگ نشین فکر جهانی دارد و آن به ره خفته مسکین غم نانی دارد درد تو از تو و درمان تو درتست بلی نکته دریاب سخن ارزش جانی دارد غم ز تاخیر اجابت چه خوری گاه دعا تا شود بذر تو نان طول زمانی دارد از نظر رفت و در آمد به زبان ها عنقا بی نشان هر که شد از نام نشانی دارد همچو خورشید بود در بر دانا روشن اینکه هر ذره ز توحید بیانی دارد غیر سودای محبت که ندارد جز سود هر چه سودا بجهان هست زیانی دارد از دل مرد ز خود رسته طلب عشق خدای زانکه هر لعل و گهر گنجی و کانی دارد آن ادیب است که آداب بخلق آموزد نی کسی کو بدهان چرب زبانی دارد آنکه از شعر کند رخنه بناموس و شرف خلق گویند عجب طبع روانی دارد آن که اندر ره باطل فکند مردم را بمکافات حق آیا چه گمانی دارد روح باقیست صغیرا چه سعید و چه شقی منتهی گاه اجل نقل مکانی دارد