شمارهٔ ۳۳۶

ای عجب ما خسته جان از فرقت جانانه ایم با وجود اینکه با جانانه در یک خانه ایم خویش را بدنام کردیم و به بدنامی خوشیم عاقلان از ما بپرهیزید ما دیوانه ایم هر کسی را کسوت عریانی از حق کی رسد ما گدایان در خور این خلعت شاهانه ایم زاهدا محراب و مسجد بر تو ارزانی که ما روز و شب مست و خراب افتاده در میخانه ایم در ازل خوردیم یک پیمانه از مینای عشق تا ابد در وجد و حالت از همان پیمانه ایم پیش شمع روی جانان جان نبازیم از چه رو ما مگر در عشق بازی کمتر از پروانه ایم هر چه میخواهی بکن ای آشنا با ما که ما تا گرفتار توایم از خویشتن بیگانه ایم گنج در ویرانه دل جسته ایم وزین سبب روز وشب در کنجکاوی اندر این ویرانه ایم تا بچنگ آریم آنزلف پریشان چون صغیر با صبا در کشمکش گاه و گهی با شانه ایم