شمارهٔ ۳۹۸

ایکه نام آن صنم را در بر من میبری باخبر شو نام بت پیش برهمن میبری ایدل افتادی چو در دنبال آن سیمین ذقن خویش دانستم سوی چاهم چو بیژن میبری در حقیقت پهلوان عشقست ای دستان سرای چندنام از گیو و گودرز وتهمتن میبری غنچهی شکرانه دولت بما اکرام کن ایکه از باغ وصالش گل بدامن میبری آخر ای بیگانه پرور آشنا این شیوه چیست میدهی کام رقیبان و دل از من میبری غمزه چشمان کنی با عشوه ابرو قرین هر کجا باشد دلی آنرا باین فن میبری گر بری از دوستانت دین و دل نبود عجب کز لطافت ای پرویش دل ز دشمن میبری ایکه ما دردی کشانرا دانی از اهل خطا بی سبب نیست از سوء خود در حق ما ظن میبری شعر خود بر وزن شعر شیخ میگویی صغیر شرم بادت خوشه یی را پیش خرمن میبری