شمارهٔ ۴۵ - حکایت

عارفی از ضعف به بستر فتاد مرگ برویش در محنت گشاد موسم آن شد که از این خاکدان روی کند در وطن جاودان خویش و اقارب همه غمگین او نوحه سرا جمله ببالین او اشگ فشان شعله زنان همچو شمع بر سر او گشته چو پروانه جمع ساعتی آن غمزده مدهوش بود غنچه لب بسته و خاموش بود نرگس بیمار ز هم باز کرد باز چو بلبل سخن آغاز کرد گفت بیاران ز چه گریان شدید بهر که در ناله و افغان شدید گفت پدر کی گل گلزار من عارض تو شمع شب تار من حاصل عمری و درخت امید پای تو شد موی سیاهم سفید مادر او گفت تویی جان من میوه دل نور دو چشمان من چو تو روی هجر تو سوزد دلم داغ تو بر باد دهد حاصلم گفت برادر تو مرا یاوری پشت و پناه من غم پروری چون تو روی پشت مرا بشکنی ریشه ام از تیشه غم بر کنی خواهر او گفت تو دلجوی من از تو بود قوت زانوی من جان برادر چو روی از جهان بعد تو ام دل نشود شادمان گفت زن او را تویی اقبال من شخص تو نان آور اطفال من چون توروی بخت رود از سرم مردن تو تیره کند معجرم آمدش اولاد بشور و نوا کی تو به هرحال پرستار ما بعد تو ما را ز الم دل دو نیم مرگ تو ما را بنماید یتیم صحبت ایشان چو سراسر شنید عارف محزون ز دل آهی کشید گفت که ای وای بر احوال من نیست شما را غمی از حال من گریه نمایید بر احوال خویش در غم نومیدی آمال خویش هیچ نگفتید من خون جگر در سفر مرگ چه دارم بسر حال که مرگم گسلد تار و پود با ملک الموت چه خواهم نمود یا چو شود روز قیامت پدید بر من غمدیده چه خواهد رسید جان برادر تو اگر عارفی بی سخن از صحبت من واقفی خود بنما گریه بر احوال خویش کار پس آن به که بیفتد بپیش تجربه کردیم در این روزگار هرکه از این دار فنا بست بار گر نبدش مال کسی را نداشت هیچ کسش تخم عزایی نکاشت وانکه غنی بود هزاران هزار گریه نمودند بر او زار زار نیک چو دیدیم نه بر حال اوست بلکه پی بردن اموال اوست