شمارهٔ ۶۵ - حکایت
ص صغیر اصفهانی
0
Altın Yaprak
داد درویشی از ره تمهید
سر قلیان خویش را به مرید
گفت از دوزخ ای نکو کردار
قدری آتش بروی آن بگذار
بگرفت و ببرد و باز آورد
عقد گوهر ز درج راز آورد
گفت در دوزخ آنچه گردیدم
درکات جحیم را دیدم
آتش و هیزم و ذغال نبود
اخگری بهر اشتعال نبود
هیچکس آتشی نمی افروخت
ز آتش خویش هر کسی می سوخت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş