شمارهٔ ۴۲ - احمد و محمود

دخترکی سن دهش ناتمام ناشده در خانه شویش مقام بود یکی روز به طی طریق کش گذر افتاد به چاهی عمیق کرد در آن چاه نگاه و نشست موی کنان زد به سر و روی دست اشک همی ریخت چو ابر بهار ناله همی زد ز درون رعدوار زمزمه سر کرد به صوت حزین گفت در آن زمزمه هر دم چنین آه دو نوباوه مفقود من وا اسفا احمد و محمود من گفت کسی دخترک این حال چیست گو که بود احمد و محمود کیست گفت مرا در نظر آید که شوی چون که مرا گیرد و آرد به کوی نخل وجودم بشود بارور زایم از آن شوی دو زیبا پسر بوسه زنم بر رخ گل فامشان احمد و محمود نهم نامشان افترشان روزی از این سوی راه هر دو در افتند ز غفلت به چاه من شوم آگاه و در این سرزمین آیم و این گونه بر آرم حنین جان من آن دختر شوریده حال نفس من و توست به گاه مثال احمد و محمود هم آمال ماست کان غم و اندوه مه و سال ماست ما شده را خون ندم می خوریم ناشده را بیهده غم می خوریم حال ندانیم و ز خود غافلیم غمزده ماضی و مستقبلیم مردم دانا نه چو ما غافلند فارغ از اندیشه بی حاصلند بی خیر از گردش مانده اند و سال ماضی و مستقبلشان هست حال هم تو صغیر از پی آن حال باش فارغ از اندوه مه و سال باش