شمارهٔ ۳۷ - سیرچمن

ص صغیر اصفهانی
0 Altın Yaprak
از پی تفریح شدم صبحدم در چمنی غیرت باغ ارم دلکش و جان پرور خاطرنشین روح فزا همچو بهشت برین سرو ز موزونی قامت در آن طعنه زن قامت نسرین بر آن بسکه کل افروخته از خاک چهر پر ز کواکب شده همچون سپهر آب به هر جدول آن موج زن همچو ضمیر من و موج سخن لاله بر افروخته هر سو عذار دلبری آموخته از روی یار نرگس شهلا چو تماشاییان دیده خود دوخته بر ارغوان گل ننهادی که نهد نیم دم دیده خود بلبل شیدا بهم قهقه کبک و نوای هزار هوش ز سر بردی و از دل قرار زیر و بم قبره و فاخته غلغله در آن چمن انداخته حاصل مطلب من از آن دلگشا در دل خود هیچ ندیدم صفا سیر گلم شاد نسازد چرا از غمم آزاد نسازد چرا یافتم آخر که در آن بوستان نسبت مرا همدمی از دوستان نیست ز یاران چو مرا همنفس گلشن از آنروز شده بر من قفس مسکن اگر طرف گلستان بود همدمی ار نیست چو زندان بود ور که مکان گوشه زندان بود همدمی ار هست گلستان بود راستی اندر بر اهل نظر نیست گلی به ز جمال بشر گلشن و باغ و چمن و بوستان سنبل و سوسن سمن و ارغوان این همه فرع بشر ام د صغیر فرع بنه کام دل از اصل گیر

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.