شمارهٔ ۲۷۹

همین تا از نگاهی بی قرارم می توان کردن ز وصل خویش فکری هم به حالم می توان کردن سگانش را نکرد از الفت من منع پنداری نمی داند چه سان بی اعتبارم می توان کردن چنین کز من ز خلف وعده داری شرم ار یک ره وفای وعده چون خود شرمسارم می توان کردن ز کشتن کردیم گر ای جفاجو ناامید از خود به زخم ناوکی امیدوارم می توان کردن دلا گیرم در آهت نیست تأثیر از شرار آن نه آخر چاره شب های تارم می توان کردن توان کردن از آن لب عقده هم باز از کارم اگر صد عقده از زلفت به کارم می توان کردن غم عشق اختیاری نیست لیک از مژده وصلی علاج گریه بی اختیارم می توان کردن به جز کشتن که آن هم غایت مقصود من باشد بگو ای بی وفا دیگر چه کارم می توان کردن شدم راضی به هر دردی سحاب اکنون که دانستم گرفتار بلای هجر یارم می توان کردن