سحاب اصفهانی

ای آن که اساس جور بر پاست تو را در دل همه میل کشتن ماست تو را گر خون دل از دیده چکد بی تو سزاست تا ابهر چه دیده دیده دل خواست تو را

سپهر علم و جهان فضیلت آنکه بود به جنب قدر تو پستی سپهر اعلا را تو آن مسیح سرشتی که می کند باطل لبت به گاه سخن معجز مسیحا را…

زهی طغرای نام نامیت عنوان دیوان ها نیابد زیب بی نام همایون تو عنوان ها ز گلزارت گلی هر روز گردد زیب دامانی که افشانند از آن گل دیده ها گل ها به دامان ها…

تا دل نشد از نخست پا بست غمت جان نیز نخورد تیری از شست غمت اکنون که گرفتار تو گشتند کنند جان ناله زدست دل دل از دست غمت

مهین کره ی میر عبدالغفور یقین است کز زمره ی ناس نیست چو نسناس هم نیست زیرا که او مشابه به انسان چو نسناس نیست

مگر زناز بر افشانده دلستان کاکل که عالمی است معطر زبوی آن کاکل به زلف وکاکل او بسته زان دل و جانم که بوی دل دهدش زلف و عطر جان کاکل…

نصیبم باد یا رب وصل او دور از رقیب اما رقیب از وصل او هم باد یارب بی نصیب اما همین نه در چمن مرغ چمن را جاست گاهی هم گرفتار شکنج دام گردد عندلیب اما…

آنرا که درد عشق تو ره یافت در مزاج مرگ است یا وصال یکی زین دواش علاج در ملک حسن و ملک ملاحت تو آن شهی کالحق سزد اگر دهدت شاه مصر باج…

هر که را در کیش او نهی است راح خون او در کیش میخواران مباح شیخ در تقوی صلاح خویش دید ما صلاح خویش در ترک صلاح…

ز صاف راح بکش هر صباح جام صبوح که صبح موسم عیش است و راح لذت روح صباح عید و لب جویبار و جام صبوح روا بود که پشیمان شود ز توبه نصوح…

ز شیخ ما چه شماری هزار فعل قبیح همین بس است که شد منکر جمال صبیح مپرس حال دل و بنگر اشک خونینم که این کنایه به حالش بود به از تصریح…

پوشد اگر نهان نه کنی در نقاب رخ از شرم آفتاب رخت آفتاب رخ تا چیست جرم دل که به خونش بود مدام او را نگار پنجه و ما را خضاب رخ…

فغان که زاغ به گلشن زبسکه شد گستاخ بجای بلبل مسکین نشست بر سر شاخ کسی که پای بکویت نمی نهاد از بیم چه شد که دست در آغوشت آورد گستاخ…

عشقت ز هر چه جز تو فراموشی آورد وصل تو آن شراب که بیهوشی آورد بر هر زبانی آورد از من حکایتی نامم که بر زبان تو خاموشی آورد…

نگیرد تا دلت در دل دری چند بدل بگشا ز زخم خنجری چند دلم دانی که در خیل بتان چیست مسلمانی اسیر کافری چند…