شمارهٔ ۲۸۱

ز خاک کویش ای دل گاه گاهی دیده روشن کن وگر ز آن هم نه ای خرسند یاد از حسرت من کن پی آسایش ای مرغ چمن در دام مسکن کن شوی هر گه که دل تنگ از اسیر یاد گلشن کن به آن حالم که در دل داشت شوق دیدنش عمری کنون ای همدم از بالین من برخیز و شیون کن به کیش دوستی منع رقیبان غایتی دارد که می گوید تمام خلق را با خویش دشمن کن به رغم من به بزم غیر شب ها تا سحر ماندی به ز غم غیر هم گاهی نگاهی جانب من کن گر از سنگ جفا ای طایر دل ایمنی خواهی به هر بامی که بینی عزتی داری نشیمن کن به باغ دوستی هر گل کز آب دیده پروردی سحاب از دیده مانند منش اکنون به دامن کن