Bir İhtimal Daha Yok

Şehrin en belalı çocuğunun elinde Mısralar tetikte ve tehlikelidir Hele çırılçıplak dayandıysa ayrılık Bir tren istasyonuna Hele akşamsa vakit Şarkıların sinir uçlarına dokunuyorsa hayat Üstelik İzmir'e yağmur da yağıyorsa Ve kanıyorsa elleri şairlerin Ve bir Yusuf daha öldüyse Gazete manşetlerinden Zehirlenerek De git..! gülüm De git..! anlamsızım De git..! z/aman/sızım İçimde bir çocuk çırpına çırpına yanıyor Şakağında kan kirlenmiş porsuk gibi akıyor Acısına sırat bile dayanamıyor Sen nasıl dayanacaksın Kan dudağında baldıran sözleri Onyedi yaşına sıkılan kurşunlar gibi Saçında ak, yüzünde hayat Denizi olmayan şehirlerin Çöp yiyen martıları gibi Kırıyor kanadını şiirin hece hece Kaç be gülüm Kaç bu adam yaralı bir hayvan gibi Atlıyor gecenin çitlerinden Isırıp yumruğunu Akan kana umut diyor Çıldırıyor caddeler Çıldırıyor gece yarısı Çıldırıyor ay ışığı, limon sarısı Kaç… kaaaaaç..! Mühürlenmiş yüreğinin, gün/eşlere kapısı Kaç ve o şarkının dediği gibi En iyisi bir şiir yaz Şehre aksin düşmeden Bahar bakışlarında üşümeden Otur Ve bir şiir yaz Dudaklarını umuda bükmeden Sıcak bir ekmeği böl ve uzat aşka Yarın sabah bir çay demle mesela Tenekelere sardunya dik benim için Su koymayı unutma pencerene Aç radyoyu, kuşlar gelir, su bahane Bakkaldan çam kolonyası da al Kokla, kokla Gül gibi açılırsın Çünkü sen bir gül masalısın Ben tam karşında olacağım Şu üzerine saat koyduğun dolabın yanında Yeşil ve çiçekli örtüsünü bozmadan yatağının Gümüş bir takı gibi duracağım Hapşırırsan pencereyi kapatır Çok yaşa derim Yaşarsın… Çünkü; Sen bende Fırat gibi Cennete akan bir ırmaksın De git..! gülüm De git..! anlamsızım De git..! zamansızım Söylemeden söze kanarsın.. İçmediğin suya kanarsın Bilirim kapanmaz yaran yine kanarsın Dokunma bana sende yanarsın İçimde bir çocuk çırpına çırpına ölüyor Gazetelerin haberi bile yok Acısına sırat bile dayanamıyor.. Sen nasıl dayanacaksın