Ceplerim Kötü Şiirlerle Dolu

Gürültülü geçiyorum Kırk yaşımın kıyılarından Ceplerim kötü şiirlerle dolu Anlatılacak çok şeyim yok Ne adımın önüne gelecek unvanlarım Ne param oldu Evden kaçtım Şiir yazdım Karakollara düştüm Öyle afilli söylemlerin Fiyakalı siyasi görüşlerin de dışında kaldım Serseri falan dediler işte Pek sevenim olmadı Doğrusu ben de kimseyi çok sevmedim Annemi çok üzdüm Kimilerine göre okudum Adam oldum Üç milyar kadından onu seçtim En geçimsizini En hatır bilmezini Babamı da çok üzmüştüm zaten Ahı tuttu belki de... Ruhum militan bir solucandı Hep dışına sarkan düzenin Düzenleyenlerin inadına Parçalandıkça çoğalan Sövdüm saydım Karıncayı bile ezmedim oysa Yasadışı düşüncelerim oldu Yasadışı hiç bir şey yapmadım Ağabeylerim gibi… Şimdi içimde mahmur bir çocuk Dokunsan ağlayacak gibi Ak düşen saçlarıma bakıyor Hani imkanı olsa Yırtıp göğsümü Kaçacak gibi