Nefes ve Çığlık

Hâlbuki, ne kadar da ılıktı o ilk nefes, Dudaklar tertemiz dualar üflerdi... Ne tuhaf şey, Ömür karardıkça saçlar ağarır, İnsanı görmek bile yalanın kendisi... Başları kaynadıkça o nefes harlanır, Ciğerleri üşür, gözleri buz keser, Nefesleri hırlanır... Hâlbuki ne kadar da haklıymış ilk çığlık, İlk bakış, Ve özde ilk intibâsı dünyanın, Zincirleri kırıcı bir arzusuymuş kaçış... Âhirinde çığlıkları bile yalandır, Tek hakîkisi nidâların ondadır ki, Toprağın altında yanandır... Nefesler döner çığlığa, Çığlık ise bir dem nefes içindir daha...