An

yorgun açarken gözlerimi her şafağa, bir kara gün, bin kötü an ile uyanırım istemeden, öyleki: bu kadar evren, bu kadar gezegen, bu kadar dünya, bu kadar dünya insanı, bu kadar yıl, bu kadar hafta, ve bu kadar an, ve gözlerimi hiç açmak istemediğim o zaman, uyanır uyanmaz sensizliği tattığım o kara an, dünlerimde yaşadığım ve yarınlarımda yaşayacağım, ve bunları bana anımsatan o yokluğun, bir anda şafaklara küseceğim, bir anda tüm anları yaşayacağım ve sileceğim: o anı hiç yaşamak istemediğim, o an... bir bilsem nasıl ve neden gidişini, günlerimi pişmanlığınla doldurup , acımadan derin uçurumlara atıp, dirir diri gömmeni beni,,,