Kader

bir zamanlar düşünceden ibarettim daha sonra istendim ve hayal edildim uzun süren bir plan ile karar verildim ve dokuz ayın ardından... Rabbimin takdiri ile dünyaya geldim her hareketim mutlu etti güldürdüm uykum gelince ninnilerle uyutuldum gün oldu yaramazlıklarımla üzdüm her şeye rağmen fazlasıyla sevildim çünkü ben büyük bir mucizeydim acaba annem babam hiç düşündüler mi benim varlığım için O'na şükrettiler mi dünyaya gelmeme onlar bir vesileydi aslında tüm varlığım O'nun eseriydi beni, iyi insan olma sorumluluğu... yetiştirmek için onlara emanet etti çocukken güçsüz ve onlara muhtaçtım yetişkin bir ergen ve akıl baliğ oldum artık hayatımın devamından... yalnızca kendim sorumluydum artık kulluğumu O'na ispat etmeliydim inancımı hayata geçirmeliydim yaşantımda güzel olan her şeyle beraber acısıyla da kadere razı gelmeliydim... ömrüm sona erince ben başkasına değil kaderi yazana, O'na hesap vermeliyim çünkü CENNET ucuz değil ama çok güzel oraya girmek için kadere boyun eğmeye değer...