Söz! Dışarı Çıkma Saati

Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü. Söz! dışarı çıkma saati. İşte gong. Uçtu güneş - karga. Ateşte ve taşta gong. Tutuşmuş çizmelerini sıyırdı bir gölge ve bulutlara astı kılıcını. Bu saat dışarı çıkma saati. Giyin üstünü. Söz! öfkeni giy bacağına. Al çividen kırbacını. İşte hergünkü biçimleri gizemli bir el sildi gözönünden parıltısıyla. Artık dışarı çıkma saati. İşte yollarda aynı kalıba dökülmüş yüz ayak, aynı ipe geçirilmiş yüz kol koşmada günlük sofrasına zırvanın. Artık dışarı çıkma saati. İşte yollarda birbirini çiğneyip çığrışır sesler çekirgeler gibi sıçrayıp... İşte kızıl bir ipliğe gelişigüzel dizilmiş gözler sallanıyor havada, amaçsız bir el evden ev kor gezdirirken ve yıkıntı ve çığlık ve kül... Alçalan kuyu ve yükselen baca üstüne şimdi kapanıyor büyük bir çene ve çıplak ağacından günlük edimlerin, kimbilir, kopup savruluyor kimlerin yüzü. Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü. Söz! giyin üstünü. Koy cebine çıplak çeliğini hıncının. Çiğne eski biçimleri bir bir ökçenle. Resmini duvardan al aşağı tanrının. İndir çağdaş yalvaçları çivilerinden. At başını bir yana, gövdesini bir yana bütün edebiyatın. Saat dışarı çıkma saati. Fırla öfkenle ölü yüzlerinden yapılma serin çarşaflar üzerinde geviş getiren kente! Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü. Bir sarnıça sonsuz hunilerden akıyor akşam. Akıyor akşam... Akıyor akşam ve alarm. Kızıl dilleri dışarda lambalar koşuşuyor alanlarda. Savuruyor ölü göğün kağıtlarını minareler. Ve rıhtımlara ağır sandıklarla boşaltıyor karanlığı vinçler, ağır çatırdılarla... Alarm! Ve süzülüp indi çatılara son peygamberi felaketin bir büyük karga. Söz! dışarı çıkma saati. Giyin üstünü.