Bir Gün Ölürüm Ben

bir gün ölürüm ben milad benim adımla başlar alnımda at koşturur kanlı çocuklar bilemem, nereye yağar sokak ortasında bıraktığım yağmur hangi hayatı savurur içimde büyüttüğüm fırtına yüzümden bir kuş sürüsü havalanır birden bir şarkıyı susar kitaplarımda altını çizdiğim yerler. bir gün ölürüm ben belki bir gece treninin camına düşer başım dışarda bir telgraf teli çizip gider karanlığı içerde yolcular uyuduğumu sanır yalnızca bir kız düşürdüğüm gülücükten anlar öldüğümü yakama bir gözyaşı iliştirir. bir gün ölürüm ben belki yığılıp kalırım bir dostun kollarında güz vurgunu bir çınar gibi dökülüp kalırım her yaprağım kendi rüzgârından sorumlu tutulur ta ki uzak bir kışlada toplanma borusu çalınır tüfeğini yitirmiş bir asker suçluluğuyla giderim derin, sessiz, ışıklı bir göl gibi kendi kıyametimi beklerim. bir gün ölürüm ben belki bir ölüm tezgâhında terler içinde o anda kar fırtınasına tutulmuştur dağ başında bir çiçek hiç acı duymam, çiçeğin acısını duyduğum için ama ölmekten korka korka ölürüm yaşamayı sevdiğim için.