Kim?

sabahın otlarına basan, rüzgâr değilse, kim? tutkunun ateşiyle kıvranan ve erkenden uyanan sessizliğin henüz olmamış meyvesine dokunan? yabancı bir rüyadan, uzak bir dağdan ya da yalnızlıktan oluşmuş yabanıl zamanın içinde kim, karanlık taşta pişirilmiş ekmeğin sıcaklığıyla avunan? acının bilgisiyle bilmek isterim, ışığı kışkırtanı gecenin yolunu keseni ve duasıyla yatıştıranı dalından kurtulmak için çırpınan yaprağı. düşünceli ağaçlarıyla şu ormanı tanıyorum, o değil vazgeçişin şarkısıyla bu kaçıncı karşılaşmamız, ıssız yazda? ayrılan da değil, çelikten bir çabayla açtığı yatağından göğün nedenini soran ya da bir kuramı uygulayan çölün kaygısıyla biçimlenmiş yazıyı okuyan, hiç değil solgun bir lambanın aydınlığında, bir savaş barakasında. sabahın üşüyen tohumunu ısıtan, güneş değilse, kim? sözün kapatılmış ocağını zorlayan, yıkık bir omuzla ödünç alınmış ve kırılmış kemiğin bedelini ödeyen silinmiş gölgeden, biçilmiş yoncadan ya da kuşkudan oluşmuş belirsiz gövdenin sınırlarında kim, hüzünlü bir mutlulukla kımıldayan? ölümün mutlaklığıyla durdurmak isterim yolu karartanı kuşun uykusunu böleni ve zulmüyle susturanı bize unutulmuş sesi hatırlatan kanı.