سلیم تهرانی

یخ بسته جهان ز بس ز تأثیر هوا شد موجه ی آب همچو موج خارا در صفحه به شکل نقطه گردیده الف از بس که شده غنچه ز تاب سرما

دلا تویی که به کار خودت گزیده خدا برای عشق بتانت نیافریده خدا ازین عزیزی خود را قیاس کن که جهان ترا فروخته چون یوسف و خریده خدا…

ای بلبل خوش نغمه مکان تو کجاست آتشکده ی آه و فغان تو کجاست تا چند درین چمن سراغ تو کنیم عنقا نه ای آخر آشیان تو کجاست

ای ز مژگانت مرا چون خوشه در دل تیرها بر سرم چون برگ بید از غمزه ات شمشیرها خفته در راه تو از عجز ای غزال شیرگیر دست بر بالای یکدیگر نهاده شیرها…

عشق او در وادی من فکر ها بسیار داشت سوخت خاشاکم وگرنه شعله با او کار داشت در بساط این گلستان یک گل بی خار نیست بر گل دیبا اگر پهلو نهادم خار داشت…

ناله ما چون جرس شایسته تأثیر نیست همچو مخمل خواب ما را طالع تعبیر نیست روی دل هرگز نمی بیند ز ما آشفتگان همچو داغ آینه داغی که ناخن گیر نیست…

چه ذوق در شب وصل از نظاره صبح است که همچو غنچه دلم پاره پاره صبح است شب وصالی اگر روز کرده ای دانی که آفتاب قیامت ستاره صبح است…

بخت بد با اخترم هر شب به جنگ افتاده است این سیاهی گویی از داغ پلنگ افتاده است یاد این صحرا ز بازیگاه طفلان می دهد هر کجا پا می نهد دیوانه سنگ افتاده است…

شورش مغز جنون ناله مستانه ماست شانه طره آشفتگی افسانه ماست بال و پر نیست که خود را برساند جایی گریه شمع به نومیدی پروانه ماست…

با رسوم جهان دلم جنگی ست خارج ساز من خوش آهنگی ست ماتم و سور این جهان خراب گریه ی مست و خنده ی بنگی ست…

کسی که قسمت او غیر بینوایی نیست گلش به دست کم از کاسه ی گدایی نیست بیا شکسته ی خود را درست کن اینجا که خاک میکده کمتر ز مومیایی نیست…

مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر است در جدل گوش و زبانش سپر و شمشیر است باغبان گو مشو از صحبت ایشان غافل گل جوان است اگر مرغ گلستان پیر است…

دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است چگونه گل نشود غنچه گلستان تنگ است به کام خود پر و بالی نمی توانم زد چو مرغ بیضه به من زیر آسمان تنگ است…

لاله را با روی او تاب قدح نوشی کجاست سرو را با قد او سامان همدوشی کجاست منع ناصح پرده ی رسوایی ما کی شود شعله ی عریان ما را تاب خس پوشی کجاست…

در زمان خلافت شه دین سایه ی کردگار شاه جهان ساخت دستور عهد در لاهور یعنی اسلام خان عالی شان…