۲۸۷- مانی مشهدی

پدرش کاسه گر بوده خود نیز در اوایل بدان شغل مشغولی میکرد آخر بواسطه لطافت طبع و شعر بخدمت محمد محسن میرزا پسر سلطانحسین میرزا که مشهور بکپک میرزا بود افتاد و از جمله مقربان شد این غزل از اوست چه بشر که حور رضوان ز تو خوبتر نباشد تو لبی نه بخشی و من بخیال هر زمانی لبت آنچنان ببوسم که تو را خبر نباشد دل ما و درد عشقت مگر آنکه جان نماند سر ما و خاک کویت مگر آنکه سر نباشد سر راه آن پریوش همه گل کنم ز گریه که چو گل بود بزودی ز منش گذر نباشد منم آنکه سنگ بر سر خورم و ننالم از تو که نهال عاشقی را به ازین ثمر نباشد شب عیش و شادمانی بگذشت و روزها شد چه شبی تو ای شب غم که تو را سحر نباشد تو قدم نهی بخاک و ننهی بچشم مانی و این رباعی مشهور نیز از اوست آنی که به رخ شمع شبستان منی آنی که چو خاطرم پریشان گردد این مطلع و بیت از اوست جمعیت خاطر پریشان منی ای مایه شادمانی من عمر من و زندگانی من مردم ز زبان کنند فریاد آخر در مشهد مقدسه رضویه همراه شاهزاده ی مذکور بدست ازبکان افتاد و بقتل رسید و کان فی شهور سنه ثلاث و عشرین و تسعمایه