۲۹۷- شاه حسین سیاقی

اصفهانیست پدرش میوه فروش بود بنابراین در اصفهان بمولانا شاه حسین میوه فروش اشتهار داشت و در معرکه گیری و میدان شطاحی علم تفوق میافراشت اکثر کتب را مطالعه کرده و اگر چه کمیت فضیلتش چندانی نبود اما کیفیت بحثی حاصل کرده در اکثر مباحث دخل مینمود و از اقسام شعر طبعش به هجو سر راست تر بود از آن جمله هجوی که از برای میرهندی گفته مشهور است و در اقسام شعر بد نبود اما در شعر او قافیه غلط بسیار است و در شهور سنه احدی و اربعین و تسعمایه در حوالی دامغان بر سر چشمه علی نهال آمالش میوه ی حیات بر خاک ممات افشاند و از دوحه زندگانیش بغیر از این ابیات ثمره ای نماند این سه مطلع از جمله اشعار اوست با من زار از ترحم باز میدارد تو را شام غم غیر از سک گوش که با من یار بود هر که را دیدم ز یاران بر سر آزار بود گر آفتاب چو ماه رخت علم نشود