Yaşayan Çamlıca

Çamlıca'dan İstanbul'u seyreyleyen tepeler Ağaçlar gölgesinde düşten bile güzeller Kucaklıyorken bizi, duruyor tüm yaşamlar Bağrındaki huzurla bizlere seslenenler Havası bir başka ,toprak kokusu başka İçindeki bahtlılar gelmez mi hiç aşka Gözlerinden anlarsın, can bulanları başka Özlemini duyanlar! Selam söyledim çokça Ah o tepeler, mest eder gördüğünü Tüm heybetiyle sessiz beklerler gelenleri O ince zarif ruhlu hele ahşap köşkleri Yaşayan geçmişle şad eder gönülleri Ufukta ki denizde yüzer tek tek adalar Önünde çarşaf gibi serilir şehir ve yaşamlar Tepeyi delen yollar …hep şehre uzanırlar İstanbul'u arayanlar, burada demirlerler Mecnun ah bir görseydi, çöllere hiç düşmezdi Ferhat dağları delmez, ahı figan etmezdi Ölümsüz bu sevgiden asla asla bıkmazdı Bu ulvi tepelerde sevenler katha ölmezdi Öyle içten ve ılık sarar ki, dile gelen korular Rüzgârlarda dans eden hışırtılarda mutluluklar Baştan aşağı doğru ilerler dokunuşlar Nazlanarak düşüyor, güneşten ışıklıklar Ruhumda yaşayan bu yerden essiz tablolar Her İstediğim anda düşten doğar gelirler Çokça böyle geçti, mutlu aylar ve yıllar Ebedi yaşanacak en güzel bahtiyarlıklar