شمارهٔ ۱۳ - و برای او همچنین

چون دید زینب شمر را به میدان بر سینه شاهنشه شهیدان بر سر زد و گفتا به آه و افغان در نزد ابن سعد نامسلمان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است ظالم چگونه می کنی نظاره کز هر طرف پیاده و سواره جسم حسین سازند پاره پاره از خنجر و تیر و سنان و پیکان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است ای بی حیا مگر دلت ز سنگ است بر عترت رسول کار تنگ است کفار را از کرده تو ننگ است آخر حسین من بود مسلمان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است نبود روا کنند یک سپاهی چندین جفا در قتل بی گناهی غیر از حسین نبود مرا پناهی رحمی نما بر حال این غریبان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است این بی گنه سبط پیمبر توست کامروز دستگیر لشکر توست در زیر خنجر در برابر توست زار و غریب و بی معین و عطشان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است از تشنگی رفته ز پیکرش تاب بر وی بده بهر خدا کفی آب او را به وقت مرگ کن تو سیراب راضی مشو عطشان حسین دهد جان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است ای کرده راه کفر و کینه را طی گشته بهار بی کسان ز تو دی آخر کشیدی بهر گندم ری خنجر در این صحرا به روی مهمان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است هر چند زینب کرد بی قراری سیل سرشک از دیده کرد جاری ننمود او را ابن سعد یاری گفتا چو صامت با دل پریشان ای ابن سعد این تشنه لب حسین است این خسرو عالی نسب حسین است