شمارهٔ ۱۷ - و برای او همچنین

چون به صف کرب وبلا بخت وهب یار شد آمد و یار پسر احمد مختار شد آخر کار پسر دختر خیرالانام با پسر سعد لعین بسته به پیکار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا گریه کنان مادر زار وهب شیردل رو به وهب کرد که ای غیرت سرو چگل هستی اگر طالب برهم زدن آب و گل خیز که هنگام تجلای رخ یار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا شمع رخ دوست به پروانه شرر می زند بر جگر پیر و جوان تیر نظر می زند خیز که معشوق ازل حلقه به در می زند موسم افروختن طلعت دلدار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا گر به تمنای حیات ابدی مایلی در همه حالی ندهد دست چنین محفلی قافله افتاده به ره خفته تو در منزلی سبط رسول عربی قافله سالار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا خیز و ره عشق به ارباب هوس تنگ کن پنجه ز خون در نظر خون خدا رنگ کن رو به رکاب پسر شیر خدا جنگ کن چون که حسین بن علی بی کس و بی یار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا رو بفکن بر زبر قصر سعادت کمند مادر خود را به بر فاطمه کن سربلند بر فرس همت خود زین سعادت ببند وقت جدا ساختن یار ز اغیار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا جوهر مردانگی امروز نماید ظهور زن سرپایی به عروس و به نشاط و سرور گر به جنان طالبی و راغب حور و قصور جنت تو کرب وبلا تحتها الانهار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا کرد وهب نزد شه تشنه لبان سر قدم ساخت طلب رخصت میدان ز امام امم زد به یکی حمله صف لشکر عدوان به هم تیغ کفش برق تن لشکر کفار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا مورصفت لشکر کفار به جوش آمدند پیل دمان را پی کشتن به خروش آمدند جمله پی قتل سلیمان چو وحوش آمدند روز به چشم وهب آخر چو شب تار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا عاقبت از اوج شهادت چو هما پر نهاد حنجر خود را ز وفا بر دم خنجر نهاد در ره سودای حسین بن علی سر نهاد بر سر وی خسرو بی يار و مددکار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا از مدد بخت بلند وهب نوجوان کرد نظر بر رخ زیبای حسین داد جان گشت شه تشنه لبان را به زمین چون مکان شمر روان بر سر آن سرور ابرار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا تا کند از تن سر مهر افسر او را جدا جا به سر سینه وی کرد سگ بی حیا تشنه جدا کرد سر سبط نبی از قفا صامت از این مرحله از چشم گهربار شد چرخ پی ابتلا کوفت به کوس بلا ابر بلا خیمه زد بر سر کرب وبلا