شمارهٔ ۲۳ - و برای او همچنین

آمد مه غم بهر عزاداری زینب شد موسم غمخواری بی یاری زینب کو شیر خدا شاه نجف تا که بیاید در کرب وبلا بهر هواداری زینب فریاد که از ظلم یزید آن سگ میشوم فرزند نبی کشته شده بی کس و مظلوم خون شد دل حیدر ز علم داری کلثوم سوزد دل زهرا ز جلوداری زینب سرو قد اکبر چو در آن دامن صحرا افتاد ز شمشیر ستمکاری اعدا زد طعنه سنان گاه به دلداری لیلا خندید گهی شمر به غمخواری زینب بنشست چو شمر شقی آن کافر دوران بر سینه بی کینه سلطان شهیدان می گفت که ای شمر مبر با لب عطشان سر از تنم آخر بنگر زاری زینب بردند چو از رخ سپه شام نقابش بستند چو بر گردن و بازو طنابش می کرد ز غم روی تضرع سوی بابش کای باب نداری خبر از زاری زینب آن شب که روان شد به سوی کوفه ویران دادند به وی جا ز جفا گوشه زندان می بود در آن نیمه شب ناله طفلان در کوفه غم مونس بیداری زینب در شام به ویرانه چو دادند مکانش خون گشت چو صامت ز بصر اشک روانش شاه شهدا دید چو بی تاب و توانش آمد به سر از بهر پرستاری زینب