شمارهٔ ۲۸

مرد عاشق پیشه از کفران نعمت ننگ دارد هرچه معشوق از تغافل کار بر وی تنگ دارد توشه راه محبت نیست جز بار توکل رهرو این ره چه غم از دوری فرسنگ دارد نیک بستانی ست اما بوی عشق از وی نیاید کیست تا پای طلب از حب دنیا لنگ دارد ای که داری چشم یکرنگی از این اوضاع گیتی بر کف از خون بسی امیدواران رنگ دارد پر کن از صهبای وحدت هر سحر جام صبوحی می مترس از محبت کو بر کف خود سنگ دارد نفس سرکش را عنان گیری نما وقت ضرورت کایمن از جان نیست هر پردل که بر سر جنگ دارد گر دل صامت نگردد صاف با دنیا چه باشد صحفه آیینه دایم احتراز از زنگ دارد