شمارهٔ ۳۷

دگر دل بهر بدنامی ره تدبیر می گیرد جنون من خبر از ناله زنجیر می گیرد جهان آرزو را چون منی ناکام می یابد که بیخ بختم آب از شعله شمشیر می گیرد اثر هم بهر آهم ادعای سرکشی دارد گمان کرده است نفرین ضعیفان دربرمی گیرد عجب کج بخت افتاده است آسایش که هر ساعت سر راهی ز دوری بر فراز شیر می گیرد خراب عشق آبادی نمی فهمید بلی عاشق چسان بر دوش بار منت تعمیر می گیرد دو روز عمر را ضایع مکن گویا نمی دانی که این دولت اجل هم از جوان هم پیر می گیرد سراپا می شود اندام صامت شعله آتش ز درد دل قلم چون از پی تحریر می گیرد