شمارهٔ ۴۰

هجوم غم رسید اندر دل و راه فغان گم شد مران ای ساربان محمل که امشب کاروان گم شد مگر مرغی رها گردید از کنج قفس دیگر که از نالیدن او دست و پای باغبان گم شد ترا گفتم مپیچ ای مرغ دل بر زرف پرچینش ز من نشنیدی و روز تو شب شد آشیان گم شد موخونم ریختی دیگر چرا کردی تو پا مالش زدی بر هم صف مژگان و قاتل از میان گم شد زدی تا بیرق بیداد را در ملک نیکویی نشان مهر و بنیاد محبت از جهان گم شد به منع بی دلان ناصح چرا بیهوده می کوشی دلی گر بود ما را بر سر زلف بتان گم شد ز بس می کرد صامت آرزوی راه گمنامی کنون از بی نشانی های یار از وی نشان گم شد