شمارهٔ ۴۱

دو زلفت ای صنم چون عقرب جرار می ماند شکنج طره خم در خمت چون مار می ماند به صیادی چون آهوی دو چشمت می شود مایل دو ابروی کجست چو نخنجر خونخوار می ماند به گلزار جمال بی مثالت بسته ام دل را که آب و تاب وی با عارض دلدار می ماند ز باغ ای باغبان بیرون مکن بیچاره گلچین را که بی گل در خزان زین باغها بسیار می ماند دریغ از عمر کوتاغه من و هنگامه هجران که بر دل داغ وصل بی نشان یار می ماند ز سر نقطه لعل لبت بس گفتگو باشد ولی اسرار وی در پرده پندار می ماند بشو از آب ای واعظ خدا را دفتر خود را که گفتار خوشت برعکس این رفتار می ماند علو قدر اهل فقر را اندر قیامت بین کنون در پیش چشم اهل دنیا خوار می ماند بتبر طعنه دشمن صبوری پیشه کنصامت اگرچه صبر قدری درنظر دشوار می ماند