شمارهٔ ۴۲

همیشه افسر فرماندهی بر سر نمی ماند اگر ماند دمی ماندم دم دیگر نمی ماند به شکر سلطنت منما عدول از عدل در عالم که این ملک و اساس و کشور و لشکر نمی ماند ز دست دار و گیر خلق بهر منصوب و مکنت جهان آسوده یک ساعت ز شور و شر نمی ماند ز فتواهای ناحق عنقریسست اینکه در عالم که اسم و رسمی از آیین پیغمبر نمی ماند ز ملک و مال این ویرانسرای عاریت بگذر ز نام نیک چیزی در جهان بهتر نمی ماند به بذل و بخش خود منمای پروا از تهیدستی سخاوت پیشه در آفاق هرگز در نمی ماند خوشم زین منزلت صامت که در عالم به جای من اساس و فرش و نقد و جنس و سیم و زر نمی ماند