شمارهٔ ۳۰ - در مدح شاهِ لافتی(ع)

ای سروری که مدح سرایی برای تو کرده به آیه آیه ی قرآن خدای تو باشد معین دفتر آزادی سقر روز حساب دفتر مدح و ثنای تو کار نبی ز مهر نبوت گرفت سر از دست قدرت تو و از نقش پای تو تا روز رستخیز نخواهد شدن تمام توصیف زور و پنجه ی خیبرگشای تو از یمن مولد تو حرم گشت محترم شد باصفا زمین صفا از صفای تو از خوف هول روز جزا آورد پناه افراد ممکنات به ظل لوای تو آدم ز فیض قرب جوار تو یا علی شد عاقبت به خیر چو نوح از نوای تو دارد هنوز زمزمه ی آفرین به لب مرحب ز زور و بازوی خیبرگشای تو هر کس که می رود ز جهان وقت احتضار جان عزیز خویش نماید فدای تو از چه نیامدی ز نجف سوی کربلا  وقت شهادت شه بی اقربای تو تا بنگری چگونه برد شمر از قفا سر از تن حسین شه سرجدای تو تا بنگری چگونه کند عجز و التماس در پیش شمر زینب بی آشنای تو چون شمر کرد جا به سر سینه ی حسین خالی به دشت کرب وبلا بود جای تو خولی نهاد بر سر خاکستر تنور رأس حسین تشنه لب باوفای تو آخر ز بی وفایی کوفی به روی خاک خاکستری شد آینه ی حق نمای تو گویم ز دست بسته ی کلثوم در طناب یا طوق ظلم و گردن زین العبای تو شاها به وقت مرگ دل صامت حزین باشد در انتظار امید لقای تو