شمارهٔ ۵۴ - مصیبت صدیقه کبری (سلام الله علیها)

چو نشد جناب زهرا از دور چرخ اختر قلب شکسته وی بعد پدر مکدر نگذشت یک دو روزی از رحلت پیمبر کاندر در سرایش افروختند آذر جای تسلی باب دید آن مه جهان تاب طوق طناب اصحاب اندر گلوی شوهر دونان کمر ببستند قلبش ز ظلم خستند پهلوی و شکستند آخر ز ضربت در داماد مصطفی را با فرق بی عمامه در مسجد پدر دید بر پا به پای منبر بی ترس و بی محابا زد ناکسی زاعدا سیلی به روی زهرا در پیش چشم حیدر از بس که روز و شب ریخت اشک از مصیبت باب بر مردم مدینه طاقت نماند دیگر آخر نمود منزل در کنج بیت الاحزان بیرون ز شهر یثرب دخت رسول اطهر دور زمانه کوشش کرد آن قدر به دنیا تا کرد ارث مادر آخر نصیب دختر یعنی به گوشه شام در گوشه خرابه بر زینب ستمکش جا داد دیده تر گاهی پی تسلی از گریه یتیمان گاهی چو ابر گریان در ماتم برادر جای بنی امیه در قصر زرنگاری اولاد مصطفی را از خشت و خاک بستر شد دختر علی را در شهر شام منزل در بزم پورسفیان نزد یزید کافر صامت ز شرح ماتم بر جان اهل عالم افکند هآتش غم تا صبح روز محشر