شمارهٔ ۱ - مثنوی در مدح شفیعه روز جزا فاطمه زهرا(س)
ص صامت بروجردی
0
Altın Yaprak
ای گرامی دخت سالار امم
لوح محفوظ خدای ذوالنعم
همسر و همخوابه حبل المتین
ماه برج عروه الوثقای دین
از تو جسته سکه عصمت رواج
عصمتت بگرفته از عفت خراج
با وجود چون تو زن در احترام
دیگر از مردان نباید برد نام
کوه مس را می کند کان طلا
خاک پای فضه ات چون کیمیا
آبروی مریم از خاک درت
ساره چون هاجر به خدمت در برت
گر تویی زن ای سرافراز یمن
کاش مردان جهان بودند زن
کرده حق نام گرامت فاطمه
ملک هستی را وجودت قایمه
ذات تو اسباب ایجاد وجود
خاطرت آیینه غیب و شهود
سر مکنون خدای اکبری
جفت حیدر دختر پیغمبری
قلب تو ای قلزم مجد و شرف
شد برای یازده کوکب صدف
قامتت ای سرو بستان صفا
پای تا سر نخل توحید خدا
آنچه قدرت داشت ذات کردگار
جمله را برده ست در ذاتت به کار
بیش از اینم نی به وصفت دسترس
گر بود در خانه کس یک حرف بس
روز محشر صامتت را یار باش
جرم او را در جزا ستار باش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş