شمارهٔ ۱۰ - زبان حال صغریٰ خاتون

رفتی ای جان پدر سوی سفر از بر صغریٰ سوختی از شرر دوری خود پیکر صغریٰ دارم امید به هر جا روی ای باب گرامی که خدا کم نکند سایه تو از سر صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ دلم از دوری روی تو دگر تاب ندارد طاقت هجر تو ای ماه جهان تاب ندارد چشمم از گریه شده خشک و دگر آب ندارد عوض اشک ببین دیده از خون تر صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ گوییا مرحمتی با من بیمار نداری من تب دار حزین را به وطن از چه گذاری ببرم سوی سفر همره خود از ره یاری که به همراهی ات آیم به پی نصرت و یاری مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ ترسم ای شاه حجازی که کنند اهل نفاقت غرقه در خون جگر سوخته در ملک عراقت دستم از دامن خود دور مفرما که فراقت زند از سنگ دلی سنگ به بال و پر صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ آسمان ساخت برون دامن لطف تو ز دستم سنگ بر شیشه دل کرد رها بهر شکستم با چه تقصیر ندانم به چنین روز نشستم ای جمالت به شب تار مه انور صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ خوش به احوال عمویم که بود همره راهت باد روشن همه جا دیده اکبر ز نگاهت حق نگهدار تو و یاور و انصار و سپاهت ای پدر جان تو و جان علی اصغر صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ می نهی در وطن اکنون که مرا یکه و تنها شو به محشر ز وفا شافع صامت بر یکتا تا که آزادی کونین کند از تو تمنا روی امید نهاده است به خاک در صغریٰ مرو ای یاور صغریٰ به سفر از بر صغریٰ مشکن از الم خود دل غم پرور صغریٰ