Çelme

bu mektup eline ya geçer ya geçmez ama, belki, çiziştiriyorum. zaten geçsede okusan ne değişecekki. ben boşaldımya budur önemli olan aslında kızmam gerek ama ağlıyorum seni okudukça seni duydukça. bir düşmanım vardı bilirsin hep beni beklerdi ıssızda pusuya düşsem kahkahaları çınlayacaktı kulaklarımda ne ızdıraplar çektim o kahkahayı duymamak için öldüm öldüm dirildim o karanlıklarda. pusuya düşüremedi ama kahkahalarını duyuyorum hergün kendi evimde hergün bayram yapıyor sen konuştukça sen yazdıkça. keşke pusuda kalsaydı cesedim senin çelmeni görmektense...