Gönül Bahçemden 15

bir tohum düştü gönül bahçeme karanfil mi desem lale mi gül mü... suladı kanım toprak oldu bedenim papatya mı desem zambak mı sümbül mü... bir türkü oldu dilimi süsleyen bazen ağıttır içimi puslayan acı bir nağme derinden ağlayan sızı mı desem ağla mı gül mü... kanımda coşan duygu: delice dilleniyor duygular içten içe ıslıklı bir ağıt ince ince serçe mi desem kanarya mı bülbül mü... bir ışık görürsün uzaklarda içindeki tatminsizliğe tatmin olsun diye koşarsın umutla ararsın delice durursun birden neden sonra serap olduğunu anlarsın dank edince. şimdi hep boşluk gönlünde hep boşluk ufuklarda... gün olur tuhaflaşırsın durulur mahsunlaşırsın bir şeyler kopar gönlünden sararmış yaprakların dökümü gibi...