Güneşin Gözyaşları

Karanlık, çok karanlık bir gece Sabahı umutla bekleyen bir gece Güneş, aydınlatacağı günü bekliyordu O an gelmişti, aydınlatacaktı artık Asırlardır aynı işi bıkmadan yapıyordu Ama içinde yine de sevinç vardı Geceyi aydınlatmaya başladı Birden içini bir burukluk sardı Sevinçle aydınlattığı dünya Karanlıktan daha beter Karanlıktan daha karanlıktı Gözlerinden yaşlar süzüldü Oysa eskiden böyle değildi Güneş hayal kırıklığına uğramıştı Güneş ağlıyordu Güneşin gözyaşları... Acaba bu çirkinlik ne zaman İnsanlık doğru yolu ne zaman Dünya ne zaman düzelecekti Gün sona eriyordu Güneş tebessümle, heyecanla Bıkmadan görevini yerine getirmişti. İçinde bir umut vardı Belki yarın, belki sonraki gün İnsanlık düzelir diye Eğer düzelmezse sonuç malûmdu Zaten güneş bu yüzden tedirgindi Ertesi gün belki her şey eskisi gibi olur diye Yeniden doğacak ve aydınlatacaktı Belki o zaman ağlamayacaktı.