بخش ۷۶ - در فضیلت عدالت

عدل شمعی بود جهان افروز ظلم شه آتشی ممالک سوز رخنه در ملک شاهی آرد ظلم در ممالک تباهی آرد ظلم شه چو ظالم بود نپاید دیر زود گردد برو مخالف چیر ظلم تا در جهان نهاد قدم عافیت شد در آرزوی عدم عدل تا سایه از جهان برداشت خوشدلی رخت از این مکان برداشت مادر خرمی عقیم بماند غصه در سینه ها مقیم بماند جگر اهل دل پر از خون شد دل ارباب فضل محزون شد در جهانی که هست کون و فساد در کشیدند رخ صلاح و سداد دور گردون نگر که چون دون شد جنبش اختران دگرگون شد برکشید آسمان لییمان را تیره کرد اختر کریمان را خاک بر تارک ضعیفان بیخت آبروی همه شریفان ریخت این لییمان که سر برآوردند عادت و رسم دیگر آوردند همه از دانش است دعویشان لیک بی دانشی است معنیشان علمشان بهر فتنه انگیزی است فضلشان از برای خونریزی است بوی گند آید از فضایلشان دیو بگریزد از شمایلشان خویشتن ناشناس و بی ادبند همه آزار خلق را سببند آنچه بینی که مشتری نظرند گه ز کیوان نحس نحس ترند هم زبانشان ز فحش آموده هم درونشان به خبث آلوده عالمی پر ز دیو و دد بینی جمله مست شراب خودبینی هر یکی همچو دیو در تگ و پوی همه دور از خدا و دنیاجوی تو چه گویی چنانکه ایشانند بکن اندیشه نامسلمانند این گروه دگر که مظلومند اندرین روزگار محرومند همه سرگشته و پریشانند خسته تیغ ظلم ایشانند آهشان سوخت سقف گردون را اشکشان دجله ساخت هامون را عجب ار آهشان اثر نکند درد دلشان جهان سقر نکند هست آن را که هست نادان تر کار او از همه به سامان تر وآنکه داند که کار دنیا چیست یک نفس خوش نمی تواند زیست