قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۳ - توصیف روح در بدن

شگفت آید مرا بر دل ازین زندان سلطانی که در زندان سلطانی منم سلطان زندانی غریب از جاه طورانی ز نافرمانی لشکر به دست دشمنان درمانده اندر چاه ظلمانی سپاه بی کران داری ولیکن بی وفا جمله همه در عشوه مغرورند از غمری و نادانی ز بدرویی و خودرایی همه یکبارگی رفته ز گلشنهای روحانی به گلخنهای جسمانی طلبکارند نزهت را و نشناسند این مایه که گلشنهای جسمانی ست گلخنهای روحانی روا باشد که قوت جان به اندازه حشم گیرد که قوت گیر دار جان را دهی یاقوت رمانی در آن دریا فگن خود را که موجش باشد از حکمت که جزع او به قیمت تر بود از در عمانی اگر گویا و پیدایی یکی خاموش پنهان شو خوشا خاموش گویا و خوشا پیدای پنهانی برستی گر ترا بر سر جان خود وقوف افتد کجا واقف تواند شد کسی بر سر یزدانی ثبات دل همی جویی درون گنبد گردان از آن بیهوده سرگردان چنان گردون گردانی ازیرا در مکان جهل همواره به کینی تو که اندر بند هفت اختر اسیر چار ارکانی چرا در عالم عقلی نپری چون ملایک تو چرا چون انسی و جنی در اندوه تن و جانی چه پیچانی سر از طاعت چه باشی روز و شب غافل چه پوشی جامه شهوت دل و جان را چه رنجانی که تا دست جوانمردی به دنیا در نیفشانی چنان دان بر خط دین بر که دست تاج مردانی چه بندی دل در آن ایوان که هستش پاسبان کیوان نبینی عاقل هرگز نه ایوانی نه کیوانی تو خود ایوان نمی دانی تو خود کیوان نمی بینی نداری همت کیوان چو اندر خورد ایوانی بدین همت که اندر سر همی داری سراندر کش سزای پنبه و دوکی نه مرد رزم و میدانی ببینی تا چه سودست این که در عالم همی بینی عزیزست ای مسلمانان علی الجمله مسلمانی اگر خواهی که با حشمت ز اهل البیت دین باشی بباید در ره ایمان یکی تسلیم سلمانی ای می خورده غفلت کنون مستی و بی هوشی خمار ار زین کند فردا کمال خویش نقصانی ز آبادانی دنیا بکردی دین خود ویران نه آگاهی که آبادانی ایدون هست ویرانی به پیش آدم شرعی سجود انقیاد آور گر از شبهت نه چون ابلیس بر پیکار عصیانی