شمارهٔ ۱۲۷
س سنایی غزنوی
0
Altın Yaprak
گر سال عمر من به سر آید روا بود
اندیکه سال عیش همیشه به جا بود
پایان عاشقی نه پدیدست تا ابد
پس سال و ماه و وقت در او از کجا بود
ای وای و حسرتا که اگر عشق یک نفس
در سال و ماه عمر ز جانم جدا بود
ای آمده به طمع وصال نگار خویش
نشنیده ای که عشق برای بلا بود
پروانه ضعیف کند جان فدای شمع
تا پیش شمع یک نظرش را سنا بود
دیدار وی همان بود و سوختن همان
گویی فنای وی همه اندر بقا بود
آن را که زندگیش به عشق ست مرگ نیست
هرگز گمان مبر که مر او را فنا بود
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş