شمارهٔ ۲۹۰

او چنان داند که ما در عشق او کمتر زنیم یا دو چنگ از جور او در دامن دیگر زنیم هر زمان ما را دلی کی باشد و جانی دگر تا به عشق بی وفایی دیگر آتش در زنیم تا کی از نادیدنش ما دیده ها پر خون کنیم تا کی از هجران او ما دست ها بر سر زنیم گاه آن آمد که بر ما باد سلوت برجهد گاه آن آمد که ما با رود و رامشگر زنیم گر فلک در عهد او با ما نسازد گو مساز ما به یک دم آتش اندر چرخ و بر چنبر زنیم گه ز رخسار بتان بر لاله و گل می خوریم گه ز زلف دلبران با مشک و با عنبر زنیم پشتمان از غم کمان شد از قدش تیری کنیم باده پیماییم از خم بر خم دیگر زنیم