شمارهٔ ۳۹۰
س سنایی غزنوی
0
Altın Yaprak
از ماه رخی نوش لبی شوخ بلایی
هر روز همی بینم رنجی و عنایی
شکرست مر آن را که نباشد سر و کارش
با پاک بری عشوه دهی شوخ دغایی
گویی که ندارد به جهان پیشه دیگر
جز آن که کند با من بیچاره جفایی
تا چند کند جور و جفا با من عاشق
ناکرده به جای من یک روز وفایی
تا چند کشم جورش من بنده به دعوا
یعنی که همی آیم من نیز ز جایی
دانم که خلل ناید در حشمت او را
گر عاشق او باشد بیچاره گدایی
گر جامه کنم پاره و گر بذل کنم دل
گوید که مرا هست درین هر دو ریایی
خورشید رخ ست او و سنایی را زان چه
چون نیست نصیب او هر روز ضیایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş