شمارهٔ ۷۷

دوش رفتم به سر کوی به نظاره دوست شب هزیمت شده دیدم ز دو رخساره دوست از پی کسب شرف پیش بناگوش و لبش ماه دیدم رهی و زهره سماکاره دوست گوش ها گشته شکرچین که همی ریخت ز نطق حرف های شکرین از دو شکرپاره دوست چشم های همه کس گشته تماشاگه جان نز پی بلعجبی از پی نظاره دوست پیش یکتامژه چشم چو آهوش ز ضعف شده شیران جهان ریشه ای از شاره دوست کرده از شکل عزب خانه زنبور از غم دل عشاق جهان غمزه خونخواره دوست هر زمان مدعی را ز غرور دل خویش تازه خونی حذر اندر خم هر تاره دوست چون به سیاره شدی از پی چندین چو فلک از ستاره شده آراسته سیاره دوست لب نوشینش بهم کرده بر نظم بقاش داد نوشروان با چشم ستمگاره دوست دوش روزیم پدید آمده از تربیتش بازم امروز شبی از غم بی غاره دوست چه کند قصه سنایی که ز راه لب و زلف یک جهان دیده پر آوازه آواره دوست هست پرواره او را رهی از بام فلک همت شاه جهان ساکن پرواره دوست شاه بهرامشه آن شه که همیشه کف او سبب آفت دشمن بود و چاره دوست زخم و رحم و بد و نیکش ز ره کون و فساد تا ابد رخنه دشمن بود و یاره دوست